Σίγουροι τρόποι να καταλάβεις ότι ένας άνθρωπος είναι αυθεντικά ηλίθιος

#329 Εκφράζει την προτροπή "να ψηφίσουμε έξυπνα" στη Eurovision

Βλέπει Κούλογλου ο κ. Πρόεδρος;

Φαντάσου τώρα να είσαι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ο κ. Hans-Gert Poettering, και να σου έρχεται επιστολή από κάτι καμένους ευρωβουλευτές της Ελλάδας που σου ζητά να πάρεις θέση για το ότι η διοίκηση της ΕΡΤ αποφάσισε να μην ανανεώσει τη σύμβαση του Στέλιου Κούλογλου. Τι έχει σειρά; Να του ζητήσουν να πάρει θέση για το ποιον θα στείλουμε του χρόνου στη Eurovision; Για το ποιος θα παρουσιάζει την Αθλητική Κυριακή; Τι ώρα θα μεταδίδεται η επανάληψη του Lost; Θα του στέλνουν κάθε εβδομάδα και τη Ραδιοτηλεόραση, να είναι ο άνθρωπος ενήμερος;

Πουλήθηκε ο ΟΤΕ - να ξαναϊδρυθεί το ΕΑΜ!

Η πώληση του ΟΤΕ είναι μια κατεξοχήν πολιτική επιλογή, που προκύπτει ως υλοποίηση μιας συγκεκριμένης πολιτικής αντίληψης. Είναι μια πολιτική θεωρία και μια πολιτική επιλογή που μπορεί να προκαλέσει πολλές συζητήσεις, για τις σύγχρονες πολιτικές αντιλήψεις και τις πολιτικές επιλογές που προκύπτουν από αυτές.
Η επιχειρηματολογία και των δύο (ή περισσότερων) πλευρών επί του θέματος θα μπορούσε να είναι ό,τι πιο συναρπαστικό έχει συμβεί στο δημόσιο διάλογο.
Ωστόσο:
όταν το βασικό επιχείρημα της πλευράς των αντίθετων με την πώληση του ΟΤΕ περιορίζεται σε παραλληλισμό ενός τηλεπικοινωνιακού κολοσσού με τους Ναζί, οποιαδήποτε παραπλεύρως επιχειρήματα εξαφανίζονται.
Κι όμως, αυτό που σε άλλες περιπτώσεις θα ήταν ένα κακόγουστο σκετσάκι των ΑΜΑΝ, τώρα είναι κοινός τόπος - στις αφίσες των απεργών, στα σκίτσα των εφημερίδων, σε κάτι γελοία σχόλια στα παράθυρα - στο (υπέροχο) ασπρόμαυρο σκετσάκι του Μάκη, που έβαλε την Κιμ να λέει κάτι αρλούμπες στα γερμανικά, μπροστά στο κτίριο του ΟΤΕ.
Θα μπορούσα να συνεχίσω και να εξηγώ γιατί αυτή είναι η πιο ισχυρή απόδειξη του πόσο ηλίθιοι είμαστε και πόσο δεν έχουμε ίχνος πολιτικής κουλτούρας, αλλά το μόνο που θα καταφέρω είναι να τροφοδοτώ το θυμό μου. Θα έπαιρνα τα βουνά, αλλά θα πέσω πάνω στους αντάρτες της ΟΜΕ-ΟΤΕ και φοβάμαι.

"Ναι μ' ακούτε; Πείτε στον κύριο που μιλάει, ότι δεν είναι έτσι τα πράγματα! Εγώ να σας πω τι έχει γίνει"

Όσοι έχουν δουλέψει σε τηλεφωνικά κέντρα ραδιοφωνικών ή τηλεοπτικών σταθμών ξέρουν πάρα πολύ καλά τον ανθρωπότυπο: ηλικιωμένος φανατικός ακροατής/τηλεθεατής, με άπλετο χρόνο στη διάθεσή του, που παίρνει για ψύλλου πήδημα - για να παραπονεθεί, να σχολιάσει, να πει τη δική του "εξυπνάδα" συμπληρώνοντας το σχόλιο του εκφωνητή, να γκρινιάξει για τις διαφημίσεις, για την αλλαγή ώρας του αγαπημένου του προγράμματος, για το ότι η αγαπημένη του σειρά μεταδίδεται σε επανάληψη. Τηρουμένων των αναλογιών, κάτι τέτοιο είναι πια ο Μίκης Θεοδωράκης - μόνο η κλίμακα αλλάζει...

Τη μερα που ο Μάκης αποφάσισε ότι οι επιχειρήσεις είναι ένοχες όταν έχουν κέρδος! (Ενα έργο σε τρείς πράξεις)

Το θέμα της εκπομπής της Πέμπης 21/2, ήταν οι «έμποροι οπλικών συστημάτων». Βέβαια, όταν οι έμποροι οπλικών συστημάτων, έχουν επαφές με βουλευτές, ονομάζονται «έμποροι όπλων». Κάθησα και το αντέγραψα λέξη-λεξη, γιατί ένα τέτοιο μνημείο αερολογίας πρέπει να καταγραφεί με κάθε λεπτομέρεια στην Ιστορία.

 

Α) Το Ρεπορτάζ (Ξεκίνησε να μεταδίδεται στις 0.59 και ολοκληρώθηκε στη 1.02)

Tο σπηκάζ αποτελεί ένα μνημείο προκαειλημμένης παπαρολογίας. Και ενοχοποίησης δια της βλακώδους φιλοταξιτζίδικης ηθικής. Ιδού:

«Ο κόσμος των εμπόρων οπλικών συστημάτων είναι μικρός. (σ.σ.: Δηλαδή είναι μια ελίτ - αίσχος! Ενώ θα έπρεπε να είναι εταιρίες λαϊκής βάσης, έτσι;) Σχεδόν άγνωστος (σ.σ.: Σχεδόν, γιατί πάντα υπάρχουν γατόνια σαν εμάς που αποκαλύπτουμε κάτι που δεν είναι ούτε κρυφό, ούτε παράνομο!). Είναι ισχυρός (σ.σ.: Δηλαδή ύποπτος. Αυτό σημαίνει στη γλώσσα των ιδεολόγων της καταγγελλολαγνείας το «ισχυρός»). Αλλά και… οικογενειακός (σ.σ.: Και η μαφία έτσι δεν ονομάζεται; Αρα αποδείχθηκε ότι οι «έμποροι όπλων, είναι μαφία). Αυτός ο κόσμος αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας (σ.σ.: Αρα κάνει κάτι ύποπτο! Αλλιώς θα ήταν μόνιμοι στο πάνελ της εκπομπής μας). Ελέγχει. Αλλά ελέγχεται σπανίως. Σχεδόν ποτέ για την ακρίβεια (σ.σ.: «σχεδόν ποτέ» γιατί υπάρχουμε κι εμείς!). Ο ιστός της αράχνης (σ.σ.: έτσι λέγεται η εμπορική συνεργασία των εκ προοιμίου ένοχων) των εμπόρων οπλικών συστημάτων, είναι πολύπλοκος (σ.σ.: δηλαδή ύποπτος αφού δεν μπορεί να το καταλάβει ο μέσος ηλίθιος). Εταιρίες, θυγατρικές εταιριών, υπεράκτιες εταιρίες, εταιριούλες, συνεργασίες εταιριών. Ολα αυτά συγκροτούν τον αθέατο κόσμο (σ.σ.: διότι «αθέατος» = «ύποπτος» Οπως και το «ισχυρός» που είπε παραπάνω και που «αποφεύγει τα φώτα της δημοσιότητας»). Και στο βάθος (σ.σ.: για να μη φαίνονται), δισεκατομύρια ευρώ. Πολλά δισεκατομύρια ευρώ (σ.σ.: Και τι σημαίνει πολλά δισεκατομύρια ευρώ; Κέρδη! Δηλαδή παρανομία!). Πάμε να βγάλουμε άκρη: (ακολουθούν οι εταιρίες των Θ. Λιακουνάκου, Σ. Κόκκαλη, Ευ. Μυτιληναίου, αδελγού Κ. Και Χ. Χούπαυλη, Π. Γερμανού). Οι παραπάνω εταιρίες και επιχειρηματίες, αναφέρονται ενδεικτικά. Ο κατάλογος είναι μακρύς, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσες είναι και οι μεταξύ των εταιριών συνεργασίες σε κοινές προμήθειες πολεμικού υλικού (σ.σ.: Και όλοι ξέρουμε πού κλείνονται αυτές οι συνεργασίες: Στη Μύκονο!). Οσο για το ύψος σε χρήματα των προμηθειών που επίσης ενδεικτικά αναφέρθηκαν, σας αφήνουμε απλά να τις φανταστείτε (σ.σ.: γιατί όταν μιλάς για «ιστούς αράχνης» κανείς δεν μπορεί να σου πει τίποτα. Οταν όμως μιλάς για νούμερα, πρέπει να αφήσεις τον φραπέ και να πας να ψάξεις)»

Β) Ο Διάλογος

Μόλις τελειώνει το ρεπορτάζ, ένας από τους καλεσμένους ζητάει το λόγο για να διευκρινίσει ότι: «κάποιοι απ’ αυτούς, έχουν βιομηχανίες. Αμυντικές βιομηχανίες με χιλιάδες ανθρώπους εργαζόμενους. Δηλαδή δεν έχουν τις αντιπροσωπίες που έχουν κάποιοι άλλοι. Δειγματοληπτικά: Στην περίπτωση του Κόκκαλη, έχει την Intracom, είναι κάποιες χιλιάδες άνθρωποι εργαζόμενοι. Ο συγκεκριμένος δεν έχει αντιπροσωπείες. Παίρνει κατασκευαστικό έργο από τα συμβόλαια που κλείνονται από το υπουργείο Εθνικής άμυνας»

Ο διάλογος που ακολουθεί, είναι ακριβέστατος:

ΜΑΚΗΣ: Προμήθειες παίρνουν;

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Προμήθειες όχι. Είναι κατασκευαστικό, 100% κατασκευαστικό έργο, ως βιομηχανία...

ΜΑΚΗΣ (αρχίζει να εκνευρίζεται): Υπεργολαβίες παίρνουν;

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ (με ύφος απορίας): Υπεργολαβίες; Τι εννοείτε;

ΜΑΚΗΣ: Άλλοι παίρνουν προμήθειες, άλλοι υπεργολαβίες!

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ (με ακόμα μεγαλύτερη απορία): Μπορεί μια εταιρία...

ΜΑΚΗΣ (σε στυλ «βαρέθηκα-την-αμφισβήτηση-και-θα-σε-αποστομώσω): ΚΕΡΔΟΣ ΕΧΟΥΝ;

Γ)Το Συμπέρασμα

Η ιστορία πρέπει να γράψει ότι μια Παρασκευή του Φεβρουαρίου, στη 1.05 π.μ. ακριβώς, σε ένα ταπεινό στούντιο του Alter στο Μπουρνάζι, ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος συγκρούστηκε με τον Adam Smith, τον πατέρα του καπιταλισμού και τον κατατρόπωσε! Οι εταιρίες όταν έχουν κέρδος είναι τεκμηριωμένα διαπλεκόμενες. Τα όπλα πρέπει να φυτρώνουν στη φύση ελεύθερα και να μη φτιάχνονται από βιομηχανίες. Και τέλος πρέπει να πουλιούνται μόνα τους, χωρίς αυτοί που τα πουλάνε να κάνουν επαφές με οποιονδήποτε γιατί είναι μιαροί και ανήθικοι και όποιος έχει επαφή μαζί τους είναι το ίδιο!  

82% των Ελλήνων δεν δέχονται συμβιβασμό για το όνομα της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Δηλαδή, τι θα κάνουν; Θα κηρύξουν πόλεμο; Όχι, θα κάτσουν στ' αβγά τους σαν καλοί νοικοκυραίοι και θα γκρινιάζουν για το ότι η πολιτική ηγεσία της χώρας δεν "χτυπά το χέρι στο τραπέζι".
Το 51% (τα στοιχεία προκύπτουν από γκάλοπ που διενέργησε η Alco για το "Πρώτο Θέμα") θεωρούν ότι πρέπει να επιστρέψουμε στην πολιτική του Ανδρέα Παπανδρέου - δηλαδή το εμπάργκο, που σημαίνει διακοπή των οικονομικών σχέσεων της Αθήνας με τα Σκόπια, κίνηση που ανάγκασε το μικρό κράτος να αναζητήσει αλλού οικονομικό και διπλωματικό στήριγμα. Αποτέλεσμα αυτής της πολιτικής είναι το ότι όλος ο πλανήτης τώρα τους αποκαλεί επισήμως "Μακεδονία". Όλος; Όχι! Ύπάρχει ένα μικρό ξεροκέφαλο έθνος στην άκρη της βαλκανικής χερσονήσου που λέει "Όχι σε όλα", σε πείσμα της πραγματικότητας.